الفصل التاسع من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

معتصم وهو عينه على اللى ماشى قدامه وبصوت واطى

حيلتها فى عينك يابن ال……ان ماكنت ربيتك مابجاش انا

قالها وبعدين دخل .. ومن الناحيه التانيه اتحرك اللى كان مستخبى فى حته ضلمه ورا شجره قديمه .وسمع كل الكلام اللى اتقال .

………………………………

مين الواد العفش اللى كان مستنيك بره

دا اللى قالته ” انتصار ” واللى بالصدفه شافت البلطحى مع ابنها

معتصم بتوتر مكشوف : دا الواد البلطجى اللى كان معايا فى العركه مع ” عاصم ” ياما

انتصار باستغراب : وهو ايه اللى يجيبوا عندك .. مش خلاص الموضوع تم وخلصنا

معتصم بارتباك : ماهو عايز فلوس تانى باجى حجه .

انتصار : وانت مش ادتلوا حجه كامل ولا اا …. اوعى تكون صرفت الفلوس اللى ادهالك ابوك ياوكلهم

معتصم : انا ادتلهم النص وجولتلهم النص التانى بعد مايخلص الموضوع .

انتصار بريبه : طب وبعدين ادتلهم الفلوس ولا صرفتها ياعين امك

معتصم :اتصرفوا فى لعبة جمار فى الجهوه ودلوك ابن ال….. عايز الفلوس وانا ممعاييش

انتصار وهى بتشوح بايدها قدامه : جاتها خيبه اللى عايزه خلف .. غور من وشى دلوك …. انا هاتصرفلك فى الفلوس بس ماتجولش لابوك واياك اياك تصرفهم تانى .. ساعتها هاسيبك لابوك يتصرف هو معاك .

معتصم بفرحه : تسلميلى ياما .. دايما ساترانى

انتصار : اياكش بس يطمر ويجيب فايده معاك … مع انى اشك .

……….. ………………..

مدحت وهو سايق وبيضحك : ياعنى على كده .. جدى بيتحلفلك انتى و” عاصم ” يا ” بدور ”

نهال واللى كانت قاعده فى الكرسى اللى جمبه و” بدور ” فى الخلف

تستاهل .. عشان تتبلى تانى على جدى

بدور : يعنى اعمل ايه ؟ .. ما انا كان نفسى اجعد عشان اطمن اكتر على ” عاصم ”

مدحت ببشاشه : جدعه يا “بدور ” . . “عاصم ” لايمكن ينسهالك دى

بدور بهيام : هو يستاهل كل حاجه حلوه

مدحت ل” نهال ” : سامعه ياللى تعبانى معاكى .

نهال : انا برضوا اللى تعباك … ولا انت اللى عامل زى البير وغويط .

مدحت بدراما : والنبى يارب صبرنى .. والنبى

بدور وهو بتضحك : الله يكون فى عونك ياواد عمى

نهال بتكشيره : انتو اتفجتوا عليا .. ماشى يا ” بدور ” خليه ينفعك .. على العموم احنا وصلنا .

مدحت وهو بيوقف العربيه : مش كنتوا نمتى الليله دى عندى فى الشجه مع عمامى