الفصل التاسع من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

راجح بهدوء وزعل : رأيى فين يابوى .. الاول بيجول خطيبتى والتانيه بتجول خطيبى . يبجى فين رأيى

عاد … ياللا يا” نعمات ” خلينا نروح والمحروسه خليها مع اختها تطمن على خطيبها

قامت “نعمات ” تمشى معاه لكن قبل مايخرجوا من الاؤضه نده ” مدحت ” : استنى ياعمى

لفله “راجح” يشوفه : نعم عايز ايه تانى ياواد اخوى

مدحت بتصميم : جبل ماتطلع من المستشفى بلغ ردك ل” يونس ” بالرفض

نهال بسرعه : لا يابوى ماتبلغش حد انا لسه ما جولتش رايى

مدحت بعصبيه وهو بيحاول يستوعب : ماجولتيش رأيك !!!

راجح : انا لا هاجول ولا احزن .. انا ماشى وفايتهالكم خالص … ياللا يا” نعمات ” ..خلينا نحصل الجطر

وبعدها خرجوا على طول

ياسين وهو بيمشى عشان يحصله : هاتخسرونى ولدى ياولاد الفرطوس

مدحت اللتفت ل” نهال” وبقى يتقدم منها وهو نفسه يخلص عليها ولا يخنقها باايده : تعالى هنا .. سمعينى هاتجولى رأيك فى مين ؟

هى اترعبت من نظرته فرجعت عند ” رائف ” اللى اتصدرلوا وهو بيضحك

استنى يا” مدحت ” هى اكيد بتهزر

مدحت وهو بيصرخ فيها و” رائف ” ماسكه قدام نظرات ” هديه ” المتغاظه وضحك البقيه حتى ” عاصم ” ماكانش قادر يمنع نفسه من الضحك على جنان الاتنين .

هاتفكرى فى مين يابت ردى عليا .

نهال وهى بتحاول تمثل القوه لكن بتترعش من جواها منه : جولى حكاية ” مها ” الاول وانا اجولك .

مدحت وقف متسمر من المفاجأه و” راضيه ” بعد ماكانت بتضحك اتخضت كمان وضحكتها وقفت على بوقها

رائف اللتفت لها يسألها : انتى عرفتى منين حكايه ” مها” ؟

نهال : يعنى صح فى حكايه اها زى ماسمعت

مدحت بصوت واطى يخوف : سمعتى من مين ؟

نهال بخوف : مش لازم تعرف ؟.. انتى جولى الكلام دا صح ولا لاه وبس

راضيه : لا يابتى انتى جوليلنا مين اللى جالك عشان نعرف نرد عليكى

نهال : انتو جاوبونى وبس … مالكوش دعوه باللى جالى .

مدحت : مالناش دعوه … طب تعالى بجى عشان اعرف منك .. واجولك

قالها وهو بيشدها من ايدها بحركه سريعه وخارج بيها

“نهال “وهى بتحاول تخلص ايدها منها وتوقفه

سيب يدى .. انتى واخدنى واريح فين

وقف فجأه قبل مايتكلم : انتى مش عايزه تعرفى حكاية” مها “…. هزت بدماغها تجاوبه … كمل هو .. يبجى تيجى معايا وانا افهمك …. قالها وشدها تانى يخرج بيها ..