الفصل الرابع و العشرون من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري

نظر عمر فى اثره ثم التفت لخديجه التى ارتعشت من نظراته الناريه لها و اردف بصوت مخيف ” لو شفتك واقفه معاه تانى حتكونى انتى الجانيه عليه يا خديجه،  لانى ساعتها مش حيكفينى فيه انى انقله لاخر الدنيا… ده انا حسفره بتذكره ذهاب فقط بس للاخره ”

تخوفت خديجه فهى تعلم جيدا كم يمكن ان يصبح رده فعله عنيفه و موجعه فتدللت عليه تستعطفه “عمر…عشان خاطرى….”

قاطعها يكتم ضحكته ” الله يخرب بيت عمر اللى طالعه منك تهبل دى، الرحمه شويه يا عروستى الباربى ”

ابتسمت و رددت بعتاب ” بطل بقى، اخواتك بتحفل عليا بسببك ”

مرر اصبعه على وجنتها برقه و ردد بحب ” بحبك ”

اجابته ببسمه ” و انا بحبك بس عشان خاطرى بلاش تضايقه، هو ملوش ذنب فى حاجه و لو عايز ترمى الذنب على حد فارميه عليا انا لانى السبب فى حالته دى ”

تغيرت معالم الحب و الرومانسيه على وجهه لتحل محلها الوجوم و الضيق ليردد بحده ” اه…ما انا عارف انك السبب، عشان تضايقينى تركبيلى قرون يا خديجه مش ناسيهالك و حاولى متخلنيش كل شويه افتكر عشان انا ببقى عايز اق/تلك بسبب عملتك السودا دى ”

احتدت هى الاخرى توبخه ” عملتى السودا مش كده؟! و يا ترى عملتك و لا اقصد عمايلك لونهم ايه يا عمر الباشا؟ …بلاش يا عمر نفتح لبعض فى القديم عشان منزعلش من بعض ”

اومئ موافقا بحنق بعد ان استطاعت ان تجعله يبتلع باقى حديثه معها فردد بحزم ” طيب مش عايز اعيد كلامى تانى ”

ادارت وجهها عنه بضيق فاقترب منها يسحبها من ذراعها و هو يردد بمشاكسه ” تعالى ندخل المكتب جوه احسن عايزك فى حاجه مُلحه ”

فهمت ما يرمى اليه فرددت بدلال” عمر…”

قاطعها يزفر مستنكرا ” الله يخرب بيت عمر ”

تعجبت و هتفت ” الله فى ايه؟ فين المشكله؟ ”

ابتسم بحب و ردد ” ما عمر بتاعتك دى هى المشكله ذاتها يا عروستى الباربى ”

سحبها فاوقفته مردده ” اخواتك جوه فى المكتب، يعنى مش حينفع اللى فى دماغك…ريح نفسك ”

اغتاظ منها فسحبها للجهه الاخرى ناحيه غرفه الاجتماعات و ردد معاندا ” لا ما انا لازم اشحن، ده انا لسه يومى طويل و جاى مخصوص عشان اشحن”

دلفا غرفه الاجتماعات فحاوطها سريعا بيده و احتضنها بتملك و مرر يده بخفه على منحنيات وجهها فشعرت بقشعريره تدب فى اوصالها فهتفت بتوسل ” و النبى يا عمر بلاش كده انا م….”