الفصل السابع عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

قالها بعد ماقرب منها وجلس على طرف الكنبة .. ردت هى بابتسامتها اللى رجعت من تانى :

مساء الفل عليك ياابو الغايب .

مال بجزعه عليها وطبع على خدها بوسة كبيرة يقول بسعادة :

حلاوتك وحلاوة لسانك .. اللى بيطلع كلام حلو زيك .

ابتسامتها زادت اكتر وهى بتميل برقبتها قدامه .

اممم .. ربنا يخليلى جوزى اللى بيقول كلام حلو .. وانا بكرر وراه .

قرص على خدها بطرف صوابعه بغيظ مع ابتسامته اللى بقت بعرض وشه :

بجيتى مجاوحة ولسانك اطول منك .. الكلمة منى لازم يبقى قصادها اربعة خمسة من كلامك .

ضحكتها بقت بصوت عالى وهى بتزيح ايده :

خلاص يا” عاصم “بطل غلاسة بقى .

اتنهد بصوت عالى وهو متنح فى ضحكتها اللى بتدخل البهجة قى قلبه وهى بتفرك بايدها على خدها :

هزارك تجيل وصوابعك التخينة دى هاتفضل معلمة فى خدى ايام .

اياااام !! دا انتى بجيتى فافى خالص .. يابت عم ” راجح ” .

قالها بعتب مصطنع قبل ما يتعدل فى قعدته ويتابع :

انا ضحكت كتير جوى بره النهاردة .. لدرجة انى جوعت وهاجوم اكلى حاجة خفيفة.. اعملك حاجة معايا ؟

قال الاَخيرة وهو بينهض عن الكنبة ..شاورت بايدها على طبق الفاكهة وهى بترد عليه :

ما انا باكل اها .. دا غير ان امى عشتنى زين قبل ما تروح .. كل انت بالهنا والشفا .. لكن جولى انت كنت بتهزر مع مين وخلاك ضحكت لدرجادى ؟

وقف يرد عليها قبل مايدخل المطبخ وهو بيستعيد لحظات الضحك من تانى معاها :

يابووى يا” بدور ” .. دا النهاردة الواض ” رائف ” عمل عمايله مع جدك ” ياسين ” فى الغلاسة .. وجدك مارحموش فى الضرب على دماغه .. كانت جاعدة زى العسل .. خسارتها بس لما ختمت فى الاَخر بدخول ” وائل ” وهو مكشر وشايل الهم .

ليه مالوا “وائل ” ؟ دا حتى عريس لحق يزعل ؟

رد عليها وهو بيدور فى التلاجة على حاجة ياكلها .. من غير ماياخد باله :

اصله زعلان ياستى .. عشان ابوه اتفق مع ” معتصم ” على تقديم ميعاد الفرح على اخته ” نورا ” فى خلال اسبوع .. واخته كالعادة كسفته وعملت اللى فى مخها…….

وقف الكلام على لسانه وهو بيرفع راسه من التلاجة .. بعد ما انتبه لسكوتها .. ومع نظرتها المحتدة اتحمحم بهدوء وهو بيستاذن :

طب انا رايح بجى اعملى بيضتين .. اسند بيهم قلبى مع حتة جبنة بلدى .. ثوانى وراجعلك ياام الغايب