الفصل الخامس عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

خلاص ياام ” حربى ” مش كده .. الكبير والتهليل النهاردة لازم يبجى عالعريس .. صح هو لبس بدلته ولا لسة .

قال الاَخيرة بأشارة لعمته ” صباح ” اللى ردت عليه وهى بتشاور بايدها :

اطلعله فوج ياحبيبى وشوفه.. هتلاجى ” رائف ” معاه كمان .. وياريت تستعجله عشان نلحج نجيب العروسة من الكوافير .

بصوته العالى قبل مايطلع السلم جرى :

عنيا ياعمتى هاخليه ينزل على طول .. منورة يا” نيرة ” !

موجة الضحك انطلقت من تانى والنظرات بقت على ” نيره ” اللى ماكنتش قاردة تسيطر على ضحكتها وهى بتدارى الضحكة بكفها من العيون اللى اتركزت عليها .

…………………………..

وفى غرفة العريس اللى اقتحمها عليه ” حربى ” بصوت مرح :

عامل ايه ياعريس ؟ مبروك ياغالى .

ساب المراية وهو لابس القميص الابيص عالبنطلون الاسود .. وقرب منه يحضنه ويسلم عليه بضحكة وسعادة :

حبيبى يا” حربى ” .. عقبال يارب ليلتك الكبيرة .

الحضن الاخوى استمر للحظات .. قبل ما يرجع ” وائل ” للمراية تانى يكمل لبس جاكت البدلة ويسرح شعره .

اتفاجأ ” حربى ” ب” رائف ” اللى قاعد على طرف السرير مكشر ومكتف ايديه.

قعد جمبه وخبطه بايده على رجله:

ايه ياعم ” رائف ” جاعد كده ومحدش سامعلك حس .. مش بعاده يعنى !

لوح بايده يرد من غير نفس :

سيبنى فى حالى والنبى يا” حربى ” .. انا فيا اللى مكفينى ومش ناجص.

وائل وهو بينظر لهم فى انعكاسهم فى المراية :

سيبوا يا” حربى ” اصله زعلان ونفسه يخطب .. والظروف معاكسة معاه .

حربى بابتسامة عريضة :

خبر ايه يا” رائف ” ياواض عمى ؟ وشايل فى نفسك كده ليه ؟ دا انت ياراجل لسه مخلصتش سنتك الاخيرة ولا اتخرجت حتى ؟

رائف بتصميم :

اديك جولت سنتى الاَخيره .. ياعنى كلها كام شهر وابجى مهندس محترم .. ليه بجى ماحدش راضى يوجف جمبى عشان اخطب البت اللى جلبى اتعلج بيها ؟

وائل قعد جمبه من الناحية التانية يرد عليه بابتسامة رزينه :

شوف ياعم ” رائف ” .. نصيحة من واحد حب وفقد الامل وربنا رضاه فى الاَخر .. خلى عشمك فى ربنا كبير .. وان شاء الله تحقق مرادك.. ماشى ياعم .

رفع راسه بابتسامة شقت طريقها فى وشه بعد تكشيرة .. فتابع ” وائل ” بحماس وهو بينظر للاتنين:

ماتياللا ياعم انتوا وهو .. عايز اجيب البنية من الكوافير عشان افرح بقى .