الفصل الخامس عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

انك تقلل من اللى قدامك .. بالتكبر والاستعلاء عليه دا الغباء بعينه .

كانت قاعدة وفاردة ظهرها على الكرسى اللى قباله .. بتشرب فى مج القهوة اللى بين أيدها ضامة رجليها الاتنين على ناحية واحدة بميل .. وهى شاعرة بنظراته الوقحة عليها وكأنها بتستفزه او تتحداه .. بس نظرته ليها كانت بتعكس غير اللى هى مفكراه خالص .

معتصم وهو قاعد قدامها .. ساند بكوعه على طرف كرسى الصالون ومريح خده على قبضة ايده بابتسامة غامضة :

شكلك بتحبى البيجامات دى جوى وخصوصاً النوع ده .

جاوبت وهى بترفع كتفها بلامبالاة :

عادى يعنى مش لازم اكون بحبها.. دى حاجة لابساها كده فى البيت وخلاص .

بنظرة شاملة عليها من فوق لتحت وصوت متمهل :

كده وخلاص .. على العموم هى مش حلوة للدرجة بس لايجة عليكى زين جوى .

كرمشت وشها بضيق وهى بترد عليه :

طيب هو انت ماينفعش تتكلم من غير نظراتك المستفزة دى ؟

ابتسامة خرجت بسخرية :

ليه ياعنى ؟ هو انتى بتتكسفى ؟

فتحت بقها باستنكار من تلميحه الفج :

ولا فرضنا انى بتكسف ؟ هاتكسف منك انت ؟

المرة دى خرجت منه ضحكة غريبة –

وما تتكسفيش منى ليه ؟ مش راجل مثلاً ؟

زاحت عيونها عنه بعدم اكتراث وماشافتش اللى بان فى عيونه ساعتها .

منور يابنى ؟

قالتها ” نجلاء ” وهى بتقدم العصير تضايفه .. ابتسم لها هو بنفس البرود :

دا نورك ياحماتى ..مكانش ليه لزوم التعب ده ؟

نجلاء وهى بتقعد عالكنبة جمب بنتها :

على ايه بس يابنى دا عصير حتى .. هو انا جهزتلك اكل يعنى !

هز دماغه بمكر وهو بيتناول الكوباية :

اه ياحماتى ياما نفسى ادوق اكلك واكل حاجة ترم عضمى .. اكيد هايطلع زين واحسن من خربيط المدعوج ” جبيصى ” ولا المرة اللى جايبها للطبيخ .. دا انا معدتى نشفت من العك بتاعهم.

نجلاء فركت فى أيديها بتوتر من تلميحه الخبيث برغبته فى الاكل من ايدها .. وهى اساساً بتعد الوقت عشان يخرج.

المرة الجاية يابنى ان شاء الله .لما يكون عمك ” سامح ” موجود .

رفع عينه من على كوباية العصير وهو بيرد عليها بصوت واطى :

خسارة ياحماتى .. يا ما كان نفسى اكل عندك النهاردة .

هزت دماغها وهى بتحاول تدارى توفرها:

تتعوض يابنى اكيد والايام جاية كتير ان شاء الله .