الفصل السادس من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

مدحت بصله وسكت . لكن ” عاصم ” سأل

طيب وهى فين دلوك

رد عليه ” مدحت” : جوا فى الاؤضة عند جدى ومعاها امها والحريم

رائف وهو بيرفع حواجبه وبيبص على ” مدحت ” بطرف عينه وهو ماشى

خلاص انا رايح اشوفها

مدحت العفاريت ركبته وهو بيتكلم : رايح فين يابارد؟

سيبنى يا” عاصم ” خلينى اوجف البارد ده

قالها ل” عاصم ” اللى مسك فيه وهو بيضحك

فى ايه بس ياعمنا هو داخل عليها اؤضة نومها دا انت بنفسك بتجول الاؤضة مليانه بشر

مدحت وهو بيتكلم بعذاب

ياعم ” عاصم ” دا واد بارد . انت مابتشوفهوش وهو بيتمسخر معاها ويضحكها .. اووف استغفر الله العظيم يارب

عاصم وهو بيضحك بدهشه : طب وما يضحكها مش بت عمه

مدحت وهو خلاص فاض بيه

انت كمان بجيت بارد زيه ياعم سيبنى ياعم

اتكلم” عاصم” وهو مش قادر يبطل ضحك

طب تعالى . تعالى بس . عايز اتكلم معاك . تعالى

مدحت بعصبيه : انت بتشدنى كده واخدنى فين ؟

عاصم : تعالى بس . هانحكى شويه على كنبة جدك اللى تحت العنبه . تعالى ياراجل عايز احكى معاك شويه

قالها ل ” مدحت ” وهو بيشدوا من دراعه و”مدحت” عينه على الباب وهاين عليه يدخل ورا رائف يطرده من عندها .

…………………………

وبعدين ياجد خليها تكلمنا احنا بجالنا ساعه بنحايل فيها

دا اللى قالته ” بدور” عشان ” نهال ” اللى زعلانه منها هى و” نيره”

الجد ” ياسين” . وانا مالى خليها تربيكوا انتو الاتنين

بدور بدهشه : وااه ياجدى انت فرحان فينا

الجد ياسين : ايوه فرحان فيكم

نيره بزعيق : ماخلاص يا سنيوره هو زعلك ده ملهوش نهايه

الجد’ ياسين ” : وااه يابت الفرطوس . ماتزعجيش فيها يابت والا هاكسر العصايه دى فوج راسك

قالها ” ياسين ” وهو بيشاور بعاصيته . ضحكوا التلاته حتى ” نهال” اللى اتكلمت

تعيش ياجدى ربنا يخليك ليا

نيره بغيظ : ايوه ياختى عيشى الدور . اموت واعرف السر اللى بينكم

ياسين بعصبيه : وانت مالك يابت ال.. مالك باللى بينة وبينها

خلاص ياجدى خلاص

قالتها” نيره ” وهى بتضحك وتبعد عن عصاية جدها

دخل ” رائف” وهو بيضحك

ايه ياجد . البت دى عملت ايه جولى وانا اربيهالك انا كمان

نيره بانفعال : تربى مين يابابا . انا مربايه غصب عنك

رائف باستعراض : بس يابت انا مش رايجلك دلوك . انا جاى ل” نهال”