الفصل السادس من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

بدور : مش هاتجول دى انا عرفاها

نيره : انتى هاتجوليلى .. دى استاذه فى اللوع

نهال : لمى نفسك يا” نيره ”

نيره : ليه ياحبيبتى شايفانى مبعتره

عاصم : خلاص بجى يابنات انتو هاتشبطوا فى بعض

رائف : ماتسيبهم ياعم خلينا نشوف مين اللى هاتفوز فيهم

ماخلاص بجى فوضوها . دا مش موضوع اللى هايخلينا نخسر بعض

قالها “مدحت” ودا لأنه الوحيد اللى مكانش هامه الموضوع وكان مدايق من اللمه اللى حواليها

رائف بخبث : نخسر بعض . لا مش لدرجادى يعنى ياعم الدكتور . احنا ولاد عم . نشد ونرخى وفى الاخر نتصالح ونفضل حبايب

مدحت برطم بصوت واطى : ابو دمك عيل بارد

عاصم ضحك بصوت عالى وحبب يخفف شويه عن “مدحت”

بجولك ايه يا ” رائف ” انت متعرفش ان الفرسه الكبيره جابت مهر صغير يشبه الحصان العالى

بدور بفرحه كبيره وحماس : صح والنبى يا” عاصم ”

عاصم بضحكه راسيه وغمزه بعينه : صح يا” بدور”

رائف بضحك وهو بيضرب كف على كف

انتى فينك يا ” حربى ” ياواد عمى ؟

نيره كمان بلهفه : ياعم احنا مالنا ب” حربى” دلوك خلينا فى المهر الصغير .. انا جايمه اروح اشوفه

قالتها وقامت على طول وبعدها ” نيره” و “عاصم ” وحتى ” رائف” مقدرش يستنى

ونهال كمان كانت قايمه لكنها لقت ” مدحت ” مسك ايديها تحت الطرابيزه . فاتبرجلت ومقدرتش تتحرك لكن بعد مامشيوا بصيتلوا باستغراب تسألوا وهى مخضوضه

ايه فى حاجه ؟

مدحت بانبساط وضحكه مرسومه على وشه

لأ مفيش . بس عايز اجعد انا وانتى لوحدينا

ابتسمت بخفه وهى بتحط ايديها على عيونها

والنعمه خضيتنى . وافتكرت فى حاجه .

مدحت : سلامتك من الخضه ياجمر

نهال وهى بتضحك وتغطى عنيها بكسوف .

انت كمان بتعاكس يادكتور

مدحت : لا والنبى بلاش تدارى عنيكى الحلوه دى . انا ماصدجت الحوش اللى هنا مشيوا

نهال : كمان .. لا انت باينك واحد تانى مش واد عمى .الدكتور العاجل الراسى

مدحت : دا كان زمان جبل ماشوفك بعد ماكبرتى وبجيتى كده

نهال : بجيت كده ازاى يعنى .

مدحت : شوفى ياجلبى انتى كلك على بعضك كده مجنانى

نهال وهى مكسوفه زياده وبتهرب بعنيها منه

يالهوى عليا .. طب انا هارد ازاى عليك دلوك

مدحت : شوفى ياستى .. انتى ردى عليا بكلمه واحده وسيبى الباجى عليا