الفصل الثالث من روايه سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

حياه برسميه بعد ان وقف مكانه و ردد بتأكيد

# اكيد يا فندم

ابتسم له المأمور و هتف

# و روح مكتب رئيس المباحث خلص معاه الزيارت الخاصه و امضيها عشان الساده المحامين يتقابلو مع موكلينهم

حرك راسه بالايجاب يهتف بعمليه

# تمام يا فندم

♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕

اسند راسه على ساعديه متكئا على سطح مكتبه يفكر بعمق حتى تحدث محاميه ناصر الصواف باستفاضه

# كده الجلسه الجايه و بالادله دى كلها و بشهاده الشهود و لو ثبت عليها سبق الاصرار و الترصد يبقى الحكم حيكون…..

قاطعه اكرم

# انا من الاول قلتلك بلاش اشهد بالكلام ده

اجابه محاميه

# يا اكرم بيه انا فهمتك اننا فى غابه و يا تبقى جانى يا مجنى عليه و لو سيبنا فاتحه صغيره ممكن يدخلك منها سرسوب هوا يفتح علينا ابواب جهنم

زفر باستسلام و هتف

# دارين متستاهلش كده….. بس

ضحك ناصر و ردد بسخريه

# هو انت حتكدب الكدبه و تصدقها و لا ايه يا اكرم!! ده احنا دافنينو سوا

نظر له بنظرات حارقه و هتف بغل

# دى كانت شورتك من الاول…. و انا حبيتها بجد

ضحك ناصر ساخرا و ردد

# بقولك ايه يا اكرم…. انت لا بتعرف تحب و لا بتحس من الاساس فبلاش النمره دى عليا، خلينا نركز فى القضيه لان الغلطه فيها بفوره

تنهد بعمق و اطرق راسه يحركها بالايجاب فاكمل ناصر

# دلوقتى انت لازم تركز تفكيرك فى المقابله بينك و بين ابوها لان دى حيترتب عليها حاجات كتير اوى

♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕

وقفت تصفف شعرها الغجرى بعد ان تحممت بنفس الطريقه المهينه و امام نظيرتها من المسجونات فاغلقت عيناها بالم و حسره على حالها حتى انتهت من تصفيفه فاقتربت منها لواحظ تهتف بسخريه لاذعه

# يا ختى شعر ده و لا مقشه؟

اجابتها سجينه اخرى بتنمر

# اصل الشعر ده بيقولو عليه كيرلى يا معلمه لواحظ

ضحكتا معا بصوره فجه و خرج صوت لواحظ الساخر

# عشنا و شفنا بقى الشعر اللى ملوش ملامح ده بيتسمى كيرلى قال

ناظرتها الاخرى تهتف

# ايه رايك يا معلمه لو نسميها كيرلى بدل مستر كراتيه؟

صدح صوت قهقتها و سخرت تجيب

# و الله حلو يا بت

ثم وقفت مكانها و هتفت بصوت عالى

# اسمعو يا نسوان…. من انهارده البت مستر كراتيه بقى اسمها كيرلى، يعنى اللى تحب فيكم تناديها مستر كراتيه ماشى، تحب تناديها كيرلى برده ماشى