الفصل الثالث و العشرون من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري

غصه انتابت عدى و اختنق صوته ببكاء مكتوم و ترقرقت عيناه فاقترب عمر منه و نظر له بتفحص لحالته و قد فهم ما به و ردد بحذر ” عدى! ….. انت اااا؟ ”

ردد بوجوم ” يا ترى المره دى حتشيلنى الغلط برده زى كل مره و لا حتشيل معايا يا كبير؟ ”

هتفت سميره ببرود ” انتو بتتكلمو عن ايه؟ احنا فى ايه و انتو فى ايه؟ انا مش فاهمه حاجه ”

ردد عدى بتسرع ” انا افهمك يا عمتى…. عمر بيه حبيب الملايين طلع متجوز خديجه و ماما و بابا عارفين بس مخبيين علينا…. ليه؟… الله اعلم ”

تلفت حول نفسه ينظر فى اعينهم جميعا و ردد بانكسار ” و طبعا محدش فينا يقدر يتكلم و لا يغلط عمر بيه عشان هو الكبير ”

هتف طه بحده لعدم تفهمه سبب حنق و ضيق عدى ” و افرض اننا خبينا لظروف معينه، ايه اللى مزعلك اوى كده؟ ”

ردد بلهفه ” لانى بحبها ”

ذلك الصمت الذى انتاب الجميع جعل حتى صوت انفاسهم تسمع من بعيد، فاقترب عمر من اخيه و ردد بصوت مزعزع ” خديجه مراتى يا عدى…… بتحب مرات اخوك؟ ”

اجاب بانكسار و وجع ” و انا لو عارف انها مرات اخويا عمرى ما كنت حسمح لمشاعرى انها تتطور لحد ما تبقى الهوا اللى عايش بيه يا عمر ”

ردد عمر بتاكيد ” خديجه مراتى يا عدى من اللحظه اللى دخلت فيها البيت ده… من اول لحظه، حتى من قبل ما يعيشو معانا، خديجه مراتى على سنه الله و رسوله و ابوها هو اللى جوزهالى و حط ايده فى ايدى، فاهم يعنى ايه خديجه تبقى مرات اخوك ”

بكى بحرقه و احمرت عيناه و رأى نظرات الشفقه باديه على وجوه اخواته فتنفس بعمق و ردد ببكاء “انت و هى اللى حتشيلو الذنب ده مش انا، و معاكم بابا و ماما و مامتها طبعا ”

شعر عمر بالحزن يقسم روحه ما بين اخيه و حبيبته فاقترب من عدى و ربت عليه و ردد بتفهم ” معاك حق، انا غلطت لما خبيت بس كان ليا اسبابى و…..”

قاطعه عدى بحده ” ايه هى اسبابك دى اللى تخليك تخبى جوازك عن اقرب الناس ليك ”

ردد عمر بانكسار ” مكنتش عايز اوقف سوقها يا عدى، مكنتش عايز اسمها يتربط باسمى… مكنتش عايز اظلمها معايا ”

ببكاء و الم ردد” و قدرت ازاى تقبل على نفسك ان امير يخطبها منك؟…. لا و ايه توافق كمان على الخطوبه ”

عمر بتوضيح ” ده كان هروب منى قبل ما يكون منها و بعدين احنا بنتكلم فى ايه؟ ما انت كنت واقف و حاضر و مرحب، كان فين حبك ساعتها؟ اللى بيحب واحده يا عدى مستحيل يستحمل انه يشوفها مع حد غيره “