الفصل الرابع و العشرون من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

بلاش تدخل فى اللي ملكش فيه يارائف .. وعقل واد عمك كمان وبلاش تشبكوا عيلكتم فى حوار منهي من الاول.. الارض دى ارض سراج واد عمي واَن الاوان عشان يستردها:

زاهر بصوت مبحوح:

ارض مين ياظلمة ؟ دا انا بقالي سنين بسعي فى تمليكها عند الحكومة .. لو بتاعة ولدكم كنت عديت الإجراءات اللى فاتت دى فيها ازاي بس ؟

قال المدعو فتحي بتشدق:

طب هو فينه الورق اللى انت بتقول عليه ؟ طلعهولنا كده من الحكومة عشان نتأكد.

رد عليه زاهر بقهرة :

هو انتوا خليتوا فيها ورق .. ولدكم لعب لعبتوا مع واحد فاسد زيه ورفع الورق وخفاه خالص من السجلات .. مسح مجهودى وتعب السنين كلها بأستيكة .

ظهر التشفي بفجر على وجههم بشكل استفز حربي فقال بانفعال :

انت مش محتاج ورق يازاهر .. البلد كلها تشهد انك صاحب الارض بعرقك وتعبك فيها طول السنين اللى فاتت .. واحنا معاك وفي ضهرك ومش هانسكت عن الحق:

قال المدعو فتحي بتهديد :

انت كد كلامك دا ياحربي ؟ البلد مش ناقصة عرايك ولانصايب .. لم واد عمك وعقل صاحبك من اولها وسيبوا الارض لصاحبها.. احنا ناس مابنحبش المشاكل .

رائف بسخرية :

مااحنا عارفين ياراجل ان انتوا ناس مابتحبوش المشاكل بدليل ان دخلتكم على السجن اكتر من دخلتكم على بيوتكم .. هو انتوا لولا رئيس العصابة بتاعكم ده فى ضهركم.. كنا شوفنا خلقكم دي نهائي بره السجن .

رد اسماعيل بشر :

شكلك كده يارائف عايز تتعلم الادب على قلة ادبك دي .. واحنا بقى ارباب سجون زي مابتقول .. يعني واحد زيك مش هاياخد في يدنا غلوة .

حربي وهو رافع نبوته :

خلى واحد فيكم بس يمس طرف ابن عمي .. عشان ادفنوا هنا مطرحه فى الارض .

صرخ فتحي بصوت عالي :

يبقوا انتوا اللى طلبتوها ودي اسهل حاجة عندينا ..

فى ظرف دقيقة اتلموا كلهم وعملوا نص دايرة .. حوالين زاهر ولاود عمه ورائف وحربي اللى كانوا على وضع الاستعداد .

وقبل مايحصل الاشتباك صدر صوت قوي من ناحية قريبة .

وقفوا انتوا وهو ياض .. وفوضوا اللمة دي بسرعة ..

فى الاول عملوا نفسهم مش سامعين .. ولكن لما صدح الصوت بقوة اكبر ومعاه تهديد :

وقف يافتحي انت وواد عمك اسماعيل ولموا العيال اللى وراكم.. بدل ما اتصل بالشرطة حالاً تلمكم ..

ساعتها بس استداروا لناحية الصوت.. وجدوا شيخ البلد ومعاه الحج ياسين ومجموعة كبيرة من افراد عيلته خلفه فى مشهد دخل الخوف فى قلوبهم !!