الفصل الثاني عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

كتمت ضحكتها وهى بتقرب تقعد جمبها:

انتى زعلتي يا” بدور “؟ دا انا بهزر معاكى يامجنونة !

ردت بعصبية :

برضك ماتقوليش تخينة .. عشان الكلمة دى كان بيجولهالى ” عاصم ” لما يحب يستفزني ويعصبنى .

نهال بجدية:

كان بيهزر معاكى يا” بدور ” .. ماهو اللى يحبك يناغشك.

مالت برقبتها ترد عليها بشك :

بيحبنى ! عشان كده ساب واحدة زى ” نورا ” تلف عليه ؟

اتنهدت بصوت عالى وهى بتدخل تحت الغطا معاها :

شوفى يا” بدور ” بصراحة حكاية ” نورا ” دى انا مش عارفة ايه ظروفها .. بس اللى انا متأكده منه بجد هو حب ” عاصم ” ولهفته عليكى .

ردت بمرارة :

بس انا متأكدة من حاجة واحدة .. هى انهم كسروا فرحتى فى اهم لحظة فى حياتى.. ساعة ماعرفت انى حامل .

قالت الاخيره بعيون بتلمع بالدموع .. اخدتها ” نهال ” فى حضنها وهى بتخفف عنها:

طب خلاص متزعليش وماتخديش فى نفسك .. هو اساساً عرف غلطه وبيتعاقب .. دا كفاية انه نايم مع ” مدحت ” دلوك عالارض فى الصالة .

خرجت من حضنها” بدور” بابتسامة وتسلية :

يانهار ابيض ناموا عالارض ..طيب واؤضة الاطفال راحت فين يابنتى ؟

ضحكت” نهال “بشقاوة :

انتى عايزاهم يناموا على سراير الاطفال الصغيرة دى ازاى بس يا” بدور ” ؟ دول عاملين زى الوحوش ياماما .

بدور وضحكتها رجعت تانى :

يالهوى عليا .. بجى خليتى الدكتور المحترم ينام عالارض يامفترية !

هزت بكتفها بدلع :

وانا مالى ؟ هو انا جولتلوا يسيب سريره فى بيت ابوه ويجى هنا ينام فى الصالة !

بدور بابتسامة وغمزة:

بيحبك ياعم ومش عايز يبعد عنك .

نهال وهى بتمط بشفايفها:

ايوه يااختى بيحبنى … ودينى ليطلعهم على عينى انا عارفاه !

………………………….

وبرا غرفة النوم وبالصالة بالتحديد ..كانوا قاعدين عالارض مسنودين بضهرهم على كنبة كبيرة للصالون .

عاصم لمدحت:

بس ياسيدى هو دا كل اللى حصل !

مدحت وهو بيمسح فى نظارته :

شوف ياسيدى .. انا متأكد انك بتحب ” بدور ” وبتموت فيها كمان .. بس عيبك كان مع البنت انك سكت .. و ادتها فرصة عشان تتمادى .

عاصم بصدق :

والله يا” مدحت ” انا عمرى مافكرت فيها ولا فكرت فى غيرها .. وياما صديتها بالكلام الواعر .. لكن حظى الزفت بجى .