الفصل الرابع من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

خرجت هى بغضبها بالخطوه السريعه ودا حط ايديه على وسطه بتنفس بخشونه وصوت عالى من الغضب اللى جواه وهو بيستغفر

استغفر الله العظيم .. استغفر الله العظيم ..

…………………………

خرجت من عنده بخيبة الامل اللى صابتها بعد مقابلته المحرجه جدا ليها وهى على وشك العياط وفجأه وهى بتعدى من زاويه لشارع التانى اتصدمت ب” معتصم ”

اللى ارتد مصدوم وبعدها ابتسم بعرض وشه لما شافها .

دا ايه الصدف اللى تهبل دى .

نظرتله هى شويه تفتكره وبعدها قالت بازدراء

هو انت ! .. دى صدفه زى الزفت .

معتصم بضحكته السمجه

دا انا توى على طول كنت بفكر فيكى .. وفجأه كده الاجيكى فى وشى .. ولا اكنك طالعالى فى البخت .

شهقت بخفه من سماجته

بخت دا ايه انت كمان ؟ انت اتهبلت ولا ايه .. اوعى من وشى خلينى اعدى .

قالتها وهى بتحاول تعدى فهو اتصدرلها

طب استنى بس انت مستعجله ليه ؟

صوتها اصبح عالى بعصبيه

اوعى من وش بقولك .. انا مش نقصاك بدل مااصرخ وخلى الناس تتلم

ضحك وهو يقول

طب صرخى .. خلينى اسمعها بصوتك الحلو ده وخلى الناس تتلم برضو .

وتصرخ هى ليه ماتصرخ انت !

شهقت ” نورا”مخضوضه لما شافت” دا اللى قالها و بيرجع ” معتصم ” للخلف بمنتهى السهوله بدراعه

معتصم بعد مافاق و انتبه للى بيكلمه .. نظرله بكراهية وغل

اهلاً … اهلاً بيك يا” عاصم ” بيه وحشتنى ياراجل

عاصم بتحفز

ماتوفش عفش .. ولا على ايه ؟ ما انت نفسك عفش

امل نصر

بنت الجنوب