الفصل الثالث عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

قام معدول وهو بيبلبس نضارته

بتضحك عليا صح ؟!

عاصم : اصل انا وانت بس اللى صاحين .. والعالم كلها حولينا فى سابع نومه .. دا غير الاصوات الى طالعه منهم .

ضحك ” مدحت ” وهو عينه بتلف على النايمين

عندك حج .. بس انا بصراحه من زمان مانمت عالكنبه الناشفه دى .. والعصافير عامله جلبان كمان فى راسى .

عاصم : انا بجى ياسيدى .. تعبان من كتر النوم .. ونفسى اجوم بجى .. واجرى بالحصان العالى والف البلد كلها .

مدحت : هاتجوم ياواد عمى .. وهاتجرى بحصانك كمان .. هى بس مسألة وجت .

عاصم : يارب عجل بالشفا .. بجولك ايه .. ماتيجى معايا .. نشوف الحصان العالى ولا المهر الصغير

مدحت وهو بيضحك : اه والنبى .. احسن انا ودانى صدعت من الاصوات اللى بتزيد هنا دى .

………………………

خرج “عاصم ” وهو بيتسند على عكازه مع ” مدحت ” فى هدوء الصبحيه ونسايم الهوا النضيف .. اللى ترجع للنفس التعبانه صفائها وراحتها .

مدحت : ها سيدى هانجعد فين ؟!

مش دى ” بدور” اللى جاعده هناك دى .

قالها ” عاصم وهو بيشاور بدماغه عليها وهى قاعده على كنبة جدها تحت شجرة العنب

مدحت وهو بيشب بدماغه عليها

ايوه صح .. ودى ايه اللى صحاها الصبح بدرى كده ؟! . . تعالى بينا نروح نشوفها .

وعند ” بدور ” اللى شافتهم جاين عليها .. قامت منصوبه .. تستنى وصوله عندها .

عاصم بضحكته اللى اتعودت عليها .. اول اما قرب عندها

صباح الخير

بدور بابتسامه خجوله : صباح النور .. انتو ايه اللى صحاكوا بدرى ؟!.

مدحت بضحك كمان : احنا اللى جايين نسألك انتى ؟! .

بدور بنفس الابتسامه : انا صحيت بدرى مع ” نهال ” .. حاكينا شويه وبعدين هى سابتنى تشوف المهر الجديد .. وانا جولت اجعد هنا .. استناها فى الجو الحلو ده .

مدحت بلهفه : نهال فى الاسطبل دلوك ؟!

بدور : ايوه

مدحت وهو بيقعد ” عاصم ” عالكنبه : طب اجعد انت هنا ” مع “بدور ” .. وتبجى تشوف الحصان العالى بعدين بجى .. سلام .

قالها ومشى على طول .. قدام نظرات الاستغراب الممزوجه بالابتسامه .من “عاصم ” و” بدور ”

عاصم : الواد باعنى فى ثانيه .. ولا اكنى كنت بتحدت معاه توى .

بدور : معلش بجى .. واد عمك وانت عارفه .

عاصم بمشاكسه : لا مش عارفه … تعرفيه انتى ؟! .