الفصل الثالث عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

راجح : اها شوفتوا انا بجول ايه !! .. الكل فاكره خطيبها من جبل انا مااعرف ولا ادى راى حتى !!! .

………………………………….

وعند الستات اللى كانوا واقفين على حيلهم وبيطرطقوا ودانهم عشان يسمعوا اى كلمه طالعه من عند الرجاله

صباح : راجح باين زعلان ؟! .. مش موافج عالجواز .

راضيه : ليه بس يعجد الدنيا ؟! .. بعد ما احنا خلاص جولنا عليها هاتفوك .

هديه : حجه مدام محدش خد شورته من الاول .. مش هو ابوهم واولى بالشور والجول .

سميحه : باه .. وهو فيه حاجه تمت يعنى ؟! .. دا جوزك معجدها جوى يا” نعمات” .

نعمات : بجولكم .. جوزى غلبان وانتوا اكتر ناس عارفينه .. بس كمان هو واخد على خاطره وحجه انه يتراضى .

راضيه : ويعنى هايراضوه باايه دا كمان ؟! .. دا عجله صغير دا كمان .

نعمات بضيق : لمى نفسك يا”راضيه ” بدل ما اوجفلك انا الحال .. واخليها تاجى منى .

راضيه وهى بتحضنها وتبوسها

واه ياحبيبتى ياغاليه انتى .. ويهون عليكى تفرجى الدكتور عن الدكتوره

نعمات وهى بتضحك : ايوه كده خلينا نسايب وحبايب احسن .

سميحه بضحك : ايوه كده يا ” راضيه ” خليكى مأدبه وعاجله زيى .

صباح : شوف الحريم وكهنها .. خلاص بجيتوا حبايب ونسايب .. مش لما ابوهم بوافج الاول .

راضيه : هايوافج ان شاء الله .. جولى امين يامره انتى وهى .

نعمات وسميحه بنفس واحد : اميين

هديه بغيظ : ربنا يهنى سعيد بسعيده

……… ……………

وعند البنات اللى كانوا واقفين فى جمب لوحدهم

نيره وهى بتضحك : اللحجوا يابنات .. امى وامكم بجوا حبايب خلاص

بدور : امك عايزه الجوازه بأى شكل .

نيره : ومالوا .. ماهى نفسها تفرح بااخويا برضك .. دا احنا من ساعت ماجوزنا اختى ” زهره ” .. الفرح مادخل بيتنا تانى .

بدور : ربنا يجيب الفرح عن جريب ان شاء الله

نيره : ايه يا ” نهال ” ساكته ليه ؟! .. يامرة اخويا ياحلوه انتى .

نهال : مرة اخوكى ايه بس يا” نيره ” .. هو انا لسه اتخطبت الاول .

بدور : لهو انتى مش سامعه العركه اللى جوا .. واد عمك عايز جواز على طول وابوكى لسه بيفكر .

نهال : والله سامعه .. بس انا مستنيه رأى ابويا الاول .. ماهو كمان انا عايز اكمل سنتى عالاجل .

نيره : يعنى وبعدين دا ” مدحت ” اخويا عاملها عاركه جوا .. ربنا يستر ونشوف ايه اخرتها