الفصل السادس و الثلاثون من رواية سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

سحبت منها عينه الدماء و تركتهما بصاله اﻻنتظار و هما يجلسان على احر من الجمر فسأل سيف فتاه اﻻستقبال
_ هو التحليل الرقمى ده بياخد وقت قد ايه ؟

اجابته بعمليه
_ حضرتك ممكن تسيب رقمك و اول ما يظهر هنبلغك

اماء مؤيدا و التفت لها يخبرها
_ ايه رأيك لو نقعد فى مكان سوا شويه و بالمره نتكلم مع بعض فى اللى عايزه تعرفيه

وافقت و لم يمر سوى لحظات حتى كانا جالسان باقرب مقهى حديث من معمل التحاليل

نظر بوجهها الذى يعشقه و ردد بجمود
_ عايزه تعرفى ايه يا دارين ؟

اجابت بعفويه
_ اللى انت عايز تحكيه يا سيف ، انا مش من حقى اسألك عن اى حاجه قديمه ….

قاطعها سيف ممسكها راحتها بقوه
_ لا من حقك ، كل حاجه تخصنى من حقك تعرفيها ، اى حاجه كانت كبيره او صغيره … بس انا كان نفسى نقفل صفحه الماضى عشان نعيش مع بعض بسلام مش اكتر

سحبت شهيقا عميقا و اخرجته ببطئ فابتسم لها بغصه و ردد
_ ابدء من تصرفات هادى و اسبابها و ﻻ عايزه تعرفى سبب اننا مخلفناش تانى انا و نسرين ؟

ابتلعت لعابها لا تعلم حقا ما اذا كانت تريد ان تعرف ام لا ؟ رفعت وجهها بتخوف و رددت
_ حكايه هايدى مفهومه زى عين الشمس ، بتحبك و مستكتراك عليا بس كده

التفت ناظرا حوله و ابتسم بعبث مرددا
_ يعنى اعمل ايه انا دلوقتى و انتى بتقولى كلام حلو من اللى بيدوخ كده ؟ و الشيطان شاطر و احنا فى مكان عام

ضحكت و رددت بجرأه
_ انا ميهمنيش لا مكان عام و لا مكان خاص ، انا عندى استعداد اقف و اقول للناس دى كلها انى بحبك و بحمد ربنا مليون مره انه جعلك من نصيبى يا سيف ، احنا مختلفين فى كل حاجه … طباعنا و اسلوب حياتنا و تربيتنا بس الاختلاف ده معملش مشكله بينا الحمد لله ، يمكن عمل صدام فى اﻻول قبل ما نفهم بعض بس اظن دلوقتى اننا بقينا متفاهمين فى كل حاجه

اماء بملامح جاده و ردد بصوت حازم
_ فعلا و خصوصا فى السرير

رددها و هو يغمز بطرف عينه لها فابتلعت باقى حديثها بجوفها و وضعت راحتها على وجهها خجلا فضحك بصوت ساحر و ردد
_ طيب احكيلك اللى حصل زمان ؟

اماءت برأسها و هى تسترعي كل اهتمامها فاستند بظهره على المقعد و اشعل سيجارته لينفس بها عن غضبه و ردد يقص عليها بجديه
_ بعد الولاده بتاعه ميرا، نسرين جالها مضاعفات و مردتش اقولها عشان حالتها النفسيه و محدش عرف غيرى انا و الدكتوره بتاعتها و بس ، حتى امى و مامتها معرفوش