الفصل السادس و الثلاثون من رواية سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

جلستا باحد اركان العنبر و تهامستا بصوت خفيض حتى لا يستمع لهما احد فرددت نور
_ اسمعى ، الرجاله خلاص هينفذو بس عايزين الفلوس مقدم زى ما قلتلك

سألتها بحده طفيفه
_ انا نفسى افهم كان ايه اللى مأخرهم ؟

اجابتها بمكر
_ كانو بيراقبو تحركاته و البيه شهر عسله مش عايز يخلص ، بس اديه راجع الشغل من اول اﻻسبوع … هم بقا هينفذوا اول يوم طوالى

اماءت لواحظ باستحسان و هتفت
_ طيب هنوصلهم الفلوس ازاى ؟ منا قلتلك اخاف اقولهم على المخازن !!

ردت نور بتلقائيه
_ نرمى قرشين للسجانه فتحيه ، و طالما رجليها جت مره يبقا ممكن تيجى تانى مره

اعقبت عليها مفسره
_ ما اظنش توافق بعد ما ضحكت عليها !

ربتت نور على فخذها هاته بود مصطنع
_ متقلقيش انتى … انا اللى هكلمها المره دى و انتى عارفه انها بتعمل لى حساب بردك

تشدقت بفمها ترد بطريقه سوقيه
_ اه يا نور خلينا نهرب من المخروبه دى و نُكت بره البلد كلها

رسمت نور السعاده على وجهها مردده
_ و نتمتع بقا بالعز و الفلوس

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

تناولا وجبه العشاء فدلف سيف المرحاض ليغتسل و عندما خرج تفاجئت به قد قص شعره و حلق لحيته كامله فنظرت له بدهشه هاتفه
_ ايه ده يا سيف ؟ ليه كده ؟

اقترب منها و قبلها قبله خاطفه و ردد
_ ما انا قايلك مينفعش الشعر و الدقن فى الخدمه يا موﻻتى

زمت شفتيها و عبست بشكل طفولى و رددت بصوت رفيع مصطنع
_ كان شكلك اﻻول احلى بكتير

جلس بجوارها و سحبها برقه داخل احضانه و ردد
_ مش ده نفس شكلى اللى عرفتينى بيه و حبتينى بيه ؟ و ﻻ شكلى بالدقن الكام يوم اللى فاتو خلاكى نسيتى ؟

رمقته بنظره ساهمه و ابتسمت ببلاهه مردده
_ خلاص رايح الشغل و اﻻجازه خلصت ؟

اماء بحزن هو اﻻخر هاتفا
_ مكنتش عايز اسيبك ابدا بس الظروف بقا

سألته بذعر
_ و اللى اسمه شهاب ؟ مش ممكن …

قاطعها بيقين
_ ( قل لن يصيبنا إلا ما كتب الله لنا )

هتفت بخشوع
_ و نعم بالله

رفع وجهها ينظر لملامحها التى يعشقها و ردد ببسمه عابثه
_ بما انك متطلعتيش حامل و اطمنا عليكى … ما تيجى نجرب الوسيله بتاعه منع الحمل اللى كتبتها الدكتوره نشوف اذا فعاله و لا ﻷ؟

ضحكت بدلال و رددت بخجل مصطنع
طيب ادينى دقايق بس اخد شاور و اجيلك

قضم شفته السفلى باثاره و هو يفرك راحتيه معا هاتفا
_ بسرعه … متتأخريش ، هستنا على نار