الفصل الاول من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري
الفصل الاول من رواية لأجلك نبض قلبي
ياخذ حمامه و يخرج ليرتدى ملابسه و كلام هاله يتردد فى ذاكرته ( يوم ربنا ما يحرك قلبك الحجر ده)
عمر بحزن “مكانش حجر يا ماما…. بس اللى حصل لى كان اصعب من انه يحصل لحد”
يجلس ليتذكر اوجاعه و الالامه
فلاش باك*******
تخترق تلك الرصاصه كتفه فيخر واقعا على الارض و ينظر الى جواره فيجد صديقه قد فارق الحياه فيصرخ بالم و يفقد وعيه بعد لحظات
يفيق من اغمائته على انسكاب الماء بغزاره فوق راسه ليجد نفسه مقيد و جرحه ما زال ينزف فيهتف بحنق لذلك الواقف امامه “حخليكم تتمنو الموت و مش حتطولوه يا كلاب”
الرجل “اصمت ايها الكافر اللعين و لولا ان اميرنا يردك حى لكنت الان فى عداد الموتى”
يظل عمر بذلك المعسكر يشاهد تنكيلهم برفاقه الاموات و تعذيبهم للاحياء ليعودوا و يعالجوهم حتى بعذبوهم مره اخرى
تمر عليه تلك الفتاه الملثمه بالزى البدوى يوميا لاعطائهم الطعام و الشراب و مداواتهم خلسه عن الجماعه فيقترب منها عمر و هى تداوى جرحه و يردد بصوت هامس ” انتى ليه بتعملى معانا كده؟ ”
الفتاه ” لانى مو موافقه على هاد ”
عمر ” انتى بدويه؟ ”
الفتاه “من كل مكان…. للاسف انا بنت الامير”
تلمع عين عمر و يردد بحزن “ازاى؟ ”
الفتاه “ما فى حداً بيختار اهله”
عمر ” اسمك ايه؟ ”
الفتاه ” خديچه”
عمر”ما تهربينا طالما انتى مش موافقه على اللى بيحصل ”
خديچه “ما بقدر…. بتمشى و تچيب معك قوات و بتق/تل كل الموجودين”
عمر “اوعدك انى اامنك”
خديچه “و ابى؟….. اكيد ما رح تامنه، بالنهايه هو ابى يا عمر”
بعد مرور شهور فى معسكر التعذيب كانت قد تعلقت بعمر بمشاعر و هو بادلها المشاعر بدوره لتقرر فى النهايه تهريبه هو فقط
خديچه ” انا حهربك يا عمر بس انت فقط ”
عمر “و زمايلى؟”
تومئ راسها بالرفض و تردد بحزن بائن ” مش حقدر ”
عمر بصرامه “و انا مش حقدر لا اسيبك و لا اسيب زمايلى”
خديچه ” عشان خاطرى اهرب و انا رح كون على اتصال بك و اول ما اتاكد ان ابى مو بالمعسكر حبلغك تچيب قوات و تنقذ رفاقك…. بالنهايه هو ابوى يا عمر ارجوك توافق ”
يرضخ لها و لطلبها و لكنه توعد فى داخله ان يحضر قوات فور خروجه لاقتحام المكان على الفور و محاوله تامينها
تفك رباطه و تخرجه و تبدء بالسير معه بعد ان ارتدى احد ازياءهم و لكن الحرس يستطيعون معرفه هروبه و يطاردوهما معا
