الفصل السادس عشر من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري
الفصل السادس عشر من رواية لأجلك نبض قلبي
تنهدت بارتياح فور نطقه لتلك الكلمات ليغلق معها المكالمه فتنظر له هاله بفضول يعلمه جيدا فحدثها مستطردا ” عمر عامل مشاكل فى المدرسه و عنده استدعاء ولى امر، انا حروح اشوف ايه الحكايه و حبقى اطلع على الشركه ”
★★★★★☆☆☆☆☆☆★★★★★
فى منزل نهى
دلف عمر منزل صديقه الراحل بوجه جامد فرحبت به والده صديقه (عنايات) و اجلسته بغرفه الضيوف و اخذت تتحدث بحده و عصبيه ” الولد خلاص مبقاش نافع فيه تربيه، طبعا ما هو بيتربى ما بين اتنين ستات و مش عامل حساب لحد و لا بيخاف من حد…كل يوم و التانى جاى يا اما ضارب زمايله يا اما عامل مشاكل، ده عايز علقه سخنه كده تعلمه الادب يا عمر”
ظلت على حالها غير منتبهه لصمت عمر الزائد عن الحد و الذى عمد ان يتركها تخرج ما فى جوفها حتى انتهت و نظرت له بتفحص و اردفت ” هو انت ساكت ليه؟مش سامعنى؟”
رد بجمود و ايجاز ” سامعك يا حجه ”
الحاجه عنايات بحده” امال مش بتتكلم ليه؟”
نظر لها بصرامه و اجاب ” حتكلم لما ابنى ييجى و افهم منه ايه الموضوع؟”
و بالفعل دلفت نهى ممسكه بيد الصغير عمر و هو مطئطئ الراس بخجل و خزى ووقف امام عمر بخضوع فتضايق الاخير من حاله الصغير فوضع يده اسفل ذقنه و رفعها لاعلى و هو يهتف بحده ” ارفع راسك فوق….و اياك اشوفك مطاطى كده تانى ابدا، فاهم؟ انت ابن البطل و مينفعش ابن البطل يبقى كده ”
بكى الصغير فحمله عمر و اجلسه على فخذه و نظر له ببسمه و ردد ” احكيلى ايه اللى حصل؟”
ردد الطفل ببكاء ” انا معملتس حاجه غلط….هم بيضايقونى ”
” طيب احكيلى و انا حصدقك ”
رددها عمر بهدوء فبث الطمأنينه فى داخل الطفل فردد بصوت طفولى ” كل يوم يضايقونى و يقولولى انت الدغ مس بتعرف تتكلم….و الولد حسام ده بيقول انا معنديس بابا،قلتله عندى بابا عمر و بابا احمد البطل ده عند ربنا بس هو ضحك عليا و قال انى كداب ”
شعر عمر بوغزه قويه تضربه و لكنه حاول التماسك امام الطفل حتى يظل الاخير يثق بقدرته و قوته فردد بقوه ” انت صح يا بطل….ابوك احمد البطل الشهيد، و انا ابوك التانى…بس برده انت مقلتليش ليه ضربتهم؟”
اردف الطفل بحزن ” عسان قالولى باباك مات و انت مفيس عندك بابا تانى و بيضحكو على كلامى عسان الحروف بتاعتى مس صح”
