الفصل الثاني من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

معلش يا” نورا ” .. هى ماخدتش بالها .

اللتفت تبرقله بغيظ وهى بتمتم بصوت واطى

وكمان لحجت تحفظ اسمها .

رفع هو حاجبه وكأنه بيكلمها بعيونه .. مستمع بغضبها .. فاتدخل ” ياسين ” اللى مراقب وواخد باله من كل حاجه .. بابتسامه خبيثه

دى ” بدور ” بنت خالك ” راجح ” يا ” نورا ” .. اتعرفوا على بعض عشان تبجوا صحاب .

نقلت نظرة الغيظ لجدها ومن قبل ما تنطق بكلمه ردت التانيه بصوت مايع كان هاينقطها وهى بتمد ايدها .

اهلا بيكى يا انسه .. اقصدى مدام ” عاصم ” .

بدور وهى بتسلم بغل بعد ماوصلت لاَخرها

يا أهلا بيكى …

نورا

ااه … طب براحه شويه طيب .

…………………….

اما ” نهال ” فكانت واقفه مع صحباتها بنات البلد وهى بتضحك وتهزر .. غمزتلها ” نوها ” وهى بتشاور بعنيها

الدكتور عينه راحه جايه عليكى وشكله كده متحلفلك .

اللتفتت بدماغها بس .. لقيته بيتوعد لها بنظراته الحاده .. لفت بدماغها تضحك وهى بتشاور بكفها

ياعم سيبك .

نوها والبنات اللى معاها وقعوا على نفسهم من الضحك

صاحبتها اميره

يخرب بيت عجلك .. هاتجنينه .

دا هو اللى هايجننى .. بيجولى ساعه ونروح واياكى اسمع ضحتك . امنع الضحك يعنى !

نوها وهى حاطه ايدها

طب وبعدين هاتعملى ايه ؟!.

ابتسمت بشقاوه

هو طول ماشايفكم معايا .. هيتكسف ما يندهلى .. يعنى انتوا عشان خاطرى هاتفضلوا لبعد الفرح .

نوها وهى بتضحك

لا كده شكلنا احنا اللى هانتعلج .

ضحكوا كلهم معاها وكملت ” نهال ” على كلامها

ايوه .. عشان مابجاش لوحدى !… بس والنعمه انتوا واحشنى جوى يابنات .. هى البت ” هدير ” مجاتش معاكم ليه ؟. .

صاحبتها “سهام ” .

انا اتصلت بيها وجالت جايه .

نهال بابتسامه

وحشتنى بجد والنعمه .. وكان نفسى اشوفها جبل ما امشى .. وانشغل فى الدراسه والجامعه .

………….. .. ………….

بعد مازهق ” وائل ” من القعده وزهق ” ياسين ” كمان .. افرج عنه لما ملاقاش فايده ودخل هو بيت ابنه .. اما ” وائل ” فاتحرك بخطواته عشان يروح للشباب .. ولكنه من غير قصد وهو خارج من الصوان خبط بجسمه فى بنت كانت داخله فوقع فونها .

انا اسف ماكنتش اقصد .

قالها ” وائل ” وهو بيوطى يمسك الفون اللى وقع على الارض .