الفصل الثاني من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

………………………..

كان حالف انه مايشوفها عالكوشه ولا رضى يروح مع اهله لكنه فى اخر لحظه ماقدرش يتحكم فى نفسه ووصل القاعه عشان يشوفها دلوقتى ” عاصم ” وهو حاسس بالعجز والحسره وكأن قلبه بيتعصر فى ايده من الوجع

……. ………………

مدحت كان سلم على جماعه صحابه وبعدها كان رايح على الطرابيزه يقعد مع عيلته لكنه انتبه لدخول ” عاصم ” اللى كان شكله غريب وهو عينوا على العرسان فى الكوشه وكأنه فى دنيا تانيه

قرب منه عشان يسلم عليه لكنه باصلوا بنظره غامضه وبعدها خرج بره القاعه .. الامر اللى استفز مدحت فخرج وراه يشوف ماله

لحق يحصله قبل مايفتح باب العربيه . مسكه من دراعه وهو بيقوله

اجف استنى عندك انا مش بكلمك

لكنه سكت على طول لما شاف نظرته . استغرب اوى وبعدها كمل

انت مالك يا” عاصم ” ايه اللى حصل ياواد عمى ؟

نفض ” عاصم ” دراعه قبل مايتكلم

عمرى ماهاسامحكم لا انت ولا واد عمك حربى

“مدحت “ساعتها فهم قصده فااخد نفس طويل وطلعه تانى قبل مايتكلم

يعنى انت عامل فى نفسك كده عشان متجوزتش ” بدور” يااعم . هو ايه اللى حصل يعنى بكره تتجوز احلى منها كمان . روق نفسك ياواد عمى هو اللى خلجها مخلجش غيرها

اتكلم ” عاصم ” بشبه ابتسامه هو بيطبط بخفه على دراع “مدحت ”

ساهل جوى الكلام منك عشان ماجربتش .سكت شويه قبل مايكمل بحرقه

ماانت لو حبيت مش هاتتحمل تشوف حبيبك فى الكوشه مع حد تانى غيرك … سيبنى ياواد عمى خلينى امشى . بعد عن العربيه الله يخليك

وسع ” مدحت ” عن العربيه ووقف شويه يبص على ” عاصم” وهو بيركب عربيته ومشى بيها بسرعه بس فضل كلامه بيرن فى دماغ ” مدحت ”

…………………………….

فى القاعه

ً ستات العيله والبنات اتجمعوا كلهم على طرابيزه واحده يتكلموا ويهزروا مع الجد ” ياسين ”

هديه بهزار : خلاص ياعمى انت مدام مبسوط جوى كده يبجى احنا كمان نعمل فرح ” حربى ” فى القاعه يعنى هو احنا اجل من العمد ولا ايه

نعمات بحسن نيه

وماله ياحبيبتى يارب يكرم ” حربى ” بالعروسه هو كمان

هديه بتلميح : شدى حيلك انتى ياحبيبتى معانا واحنا نخلى الفرحه فرحتين

نعمات سهمت قبل ماتتكلم

اشد حيلى !!! جصدك يعنى ادور معاكى على عروسه!!

سميحه ادخلت ساعتها وهى بتوجه كلامها ل” هديه ” وبترمى كلامها على ” نعمات”