الفصل الخامس عشر من روايه سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

ابتسم سيف بسخريه و هتف باستنكار
# و الكلام ده كان حيبقى رأيك لو انا انهارده جاى اطلب ايد هايدى؟

لمعت عينه بالدهشه و الغضب فى آن واحد و هتف
# ايه اللى جاب سيره هايدى دلوقتى؟

اجابه سيف بزفره خانقه
# كلامك انى استحق واحده متجوزتش قبل كده و لا نامت فى سرير راجل قبلى، لو انا كنت جيت اتقدمت لبنتك كنت حتقولى الكلام ده؟ كنت حتشوفنى استحق واحده افضل منها؟

صرخ به رشاد
# انتى بتقارن بنتى بالزباله دى؟

انتفض سيف من مكانه و نظر له بحده جازا على اسنانه مستنكرا سبابه لها بهذا الشكل هاتفا بصوت غاضب متحشرج
# مظنش انى حسمع كلام تانى بعد كده يا خالى…النقاش فى الموضوع ده اتقفل، فيا ريت لو جاى تبارك حيوصلك شكرى و لو كلامك خلص فانااااا….

قاطعه بحده
# ايه حتطردنى؟

اماء رافضا على الفور مؤكدا
# بالعكس…. انا كان نفسى اوى اتشرف بيك قدام نسايبى و اعرفهم على اهلى واحد واحد ،بس الواضح انكم كلكم مستكترين عليا انى افرح

هتف بتراجع فى صوته
# يا بنى احنا خايفين عليك و….

قاطعه سيف يسأله
# حضرتك عارفنى كويس و من جواك متأكد ان انا مستحيل اختيارى يكون فيه اى عيب او مشكله، انا راجل بصلى و بعرف ربنا و رجُل عدل و قانون قبل اى اعتبارات تانيه…عشان كده انا عارف و متأكد من اختيارى و لو الظروف اللى جمعتنى بيها كانت غير كده كنت حلاقيكم كلكم واقفين معايا و بتباركولى

تنفس رشاد عميقا بعد ان وجده على هذه الحاله و هو يستطرد
# انا عيشت 3 سنين مش عارف ابتسم مش اضحك….وجودها رجعلى الضحكه تانى

دمعت عيناه و هو يكمل
# 3 سنين مبحلمش غير بيوم الحادثه…وجودها خلانى احلم بمراتى و بنتى و هم بيباركولى عليها

تنهد بعمق اكبر و اكمل
# 3 سنين يا خالى وحيد…وجودها بس اللى ملا عليا حياتى

جلس على المقعد و رفع بصره له مستطردا
# انشغلت بمشاكلها و قضيتها اللى كانت متلفقه لها و مضايقتش و لا حسيت للحظه انى عايز امشى او اقول لنفسى ايه اللى دخلك فى الحوارات دى… فمتجيش دلوقتى تحاول ترجعنى عن قرارى لانه نابع من قلبى و عقلى و تفكيرى و كيانى كمان مش من قلبى بس

قضم شفته السفلى يحاول ابتلاع غصه قويه تعلقت بحلقه و اردف
# حتى صلاتى بينت ان الموضوع فيه خير….انا صليت استخاره و كل يوم اصرارى و تمسكى بيها بيزيد عن اللى قبله ، و فى لحظه بابا اللى كنت متوقع انه يفضل رافض لقيته وافق…يبقى الاستخاره جابت نتيجه