الفصل الخامس عشر من روايه سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

ابتسم رشاد بحب و هتف بحنين ابوى
# ياااه…للدرجه دى يا سيف؟ ده انت شوقتنى انى اشوفها

وقف و اقترب منه و امسكه من كتفه هاتفا
# لو جيت معايا حتشرف بيك يا خالى

اماء مبتسما و ردد ممازحا
# ماشى يا سيف…حروح البيت اغير هدومى و اجى معاك ،بس ع الله امك متقاطعنيش بسببك

ضحك سيف من خفه ظله و اماء له معقبا
# بس بسرعه الله يكرمك يا خالى مش عايز اتاخر عليهم انا قايل لهم حكون هناك بعد صلاه المغرب

اجابه بايماءه طفيفه و هو يتجه للباب هاتفا
# نص ساعه يا سيف و حتلاقينى عندك…و اتقل كده يا واد بلاش اللهفه دى لاهلها يقولو عليك خفيف

ابتسم بحبور و اجابه ساخرا من نفسه
# لا خلاص فات الاوان يا سياده اللوا….اهلها عارفين انى واقع لشوشتى

عادت ضحكته تزين فاهه و هو يعقب مستهزءا
# الله ينور يا مشرفنا
♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕

ارتدت ملابسها بتباطئ حتى صدح صوت هاتفها يعلن عن اتصال من ابنه اخيها فتجابت بملل
# ايه يا هايدى

هتفت الاخرى من الجانب الاخر بصوت باكى
# شوفتى يا عمتو؟…. بابا رجع من عند سيف بيلبس و رايح معاه

صدمت مما سمعته فاحتدت تعابيرها و وقفت
من مكانها و هتفت بشراسه
# لاااا…الموضوع كده زاد عن حده اوى، البت دى اكيد عملاله حاجه مش معقول اللى بيحصل ده!

خرج صوت هايدى المندهش بفضول
# قصدك ايه؟ عملاله عمل مثلا؟

همهمت بصوت حزين لتردف الاولى
# انتى بتصدقى فى الحاجات دى يا عمتو؟

اجابتها بزفره قويه
# و مصدقش ليه؟ ما هى مذكوره فى القرآن

اجابتها هايدى
# مذكور ان السحره ميقدروش يأذوا حد الا بامر من ربنا و سيف بيصلى يعنى مستحيل يا عمتو

تنهدت بحرقه و هى تضرب بكفها على فخذها هاتفه
# ابنى بيروح منى و مش عارفه اعمل حاجه

صمتت لبرهه و عادت تهتف
# ما تلبسى و تيجى مع ابوكى؟

حركت الاخرى كتفيها و كانها تراها عبر الهاتف مجيبه
# لا يا عمتو بلاش…. انا مش عايزه يحصل حاجه تزعل سيف منى

تذمرت منار و رددت بداخلها دون استماع الاخرى لها
# اتوكسى….هو سيف شايفك و لا حاسس بيكى من الاساس

لتعود و تحدثها بنبره حنونه
# متسبينيش لوحدى يا هايدى وسطهم…كلهم موافقين و انا حبقى قاعده آكل فى نفسى ،و متخافيش مش حعمل حاجه تجيب زعل

فكرت قليلا و هتفت مجيبه
# حاضر…بس ع الله بابا ميزرجنش