الفصل الخامس عشر من روايه سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

ابتسم بسمه ساحره و هتف
# اؤمرى يا برنسيس

اجابته متحرجه
# نعيش عندى فى الڤيلا عشان على الاقل المكان يبقى واسع و انا اعرف اخد راحتى و مامتك كمان تقدر تاخد راحتها هى و الناس اللى بتراعيها

احتدت تعابيره قليلا و لكنه حاول قدر الامكان ان يكتم غيظه و ردد بحده طفيفه
# انا مش من الرجاله اللى بتعيش على عرق الستات يا نيللى ،اعرفى كويس انتى بتتعامل مع مين؟

شعرت بغضبه فرددت تصحح له
# ابدا انا مقصدتش كده…

قاطعها بحده
# انا مقتدر و اقدر اجيب بدل الڤيلا اتنين، و لو انتى عايزه تعيشى فى ڤيلا حقولك حقك لان ده المستوى اللى انتى متعوده عليه و اول ما تلبسى الخاتم اللى قدامك ده حننزل انا و انتى و نختارها سوا

ابتسمت بحب و امسكت العلبه المخمليه نظرت بداخلها فوجدت خاتم رائع من الالماس الخالص و النقى فابتسمت له بفرحه و هتفت بمشاكسه
# طيب قوم يلا اعملى الشو بتاع العرسان

نظر لها بدهشه فهتفت توضح له
# تقف على ركبتك و تطلبنى للجواز يا سعد

ضحكته العاليه اثارت دهشتها و جعلت من الجالسين بالمقهى ينظرون لهما فرفع حاجبه بحرج و هتف هامسا عندما وجد اصرارها ظاهرا على محياها
# نيللى…انا مش حعرف اعمل كده

رفعت كتفيها بلامبالاه فابتسم لها و عض على شفته السفلى و وقف ليهندم سترته و انحنى على قدم و نصف امامها و امسك العلبه بيد و امسك راحتها باليد الاخرى و رفع بصره ناحيتها يهتف برومانسيه
# تتجوزينى؟

حولت انظارها للعيون المراقبه لهما بالمقهى فابتسمت بانتصار و اطرقت نظراتها لاسفل تنظر له بوهج عاشق و اماءت بالموافقه هاتفه بصوت ناعم
# موافقه يا سعد

انتفض من مكانه فور سماعه موافقتها و البسها الخاتم و احتضنها بسعاده فبادلته الاحضان وسط تصفيق الجالسين بالمقهى
♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕

فتحت بنفسها بعد ان استمعت لقرع جرس الباب لاكثر من مره فوجدتها عمتها فهتفت هايدى بترحيب
# تعالى يا عمتو اهلا و سهلا

دلفت منار و هى محاطه بهاله من الضيق و الغضب و التى استشعرتها ابنه اخيها على الفور فرددت بخضه
# فى ايه؟

صرخت بقهر
# سيف

هتفت هايدى بذعر
# ماله؟ حصله ايه؟

اجابتها بحزن و كأنها بعزاء
# حيتجوز…. رايحين بكره نخطب له

عانت تقاسيم وجهها بحزن عميق و لمعت عينيها بالعبرات الحارقه و ظلت صامته تقضم داخل وجنتها فهدرت منار بحده
# انتى حتقعدى تعيطى؟