الفصل العشرون من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري

قاطعه عمر بشراسه ” ابنك الديوث اللى اتهجم على عرض و شرف عيله الباشا؟ ابنك ده مش راجل اصلا عشان تقولى ابنى احق بيها، ثم انا بقول افرض مش باكد ان كلامكم صح…خديجه مراتى و حتفضل مراتى و انا مستنى تخلص السنه اللى فاضله لها فى الجامعه و حنعمل فرح و دخله محصلتش قبل كده و اكيد حعزمكم بس من غير ابنك ”

ردد جلال بضيق و حده ” و جوازتك التانيه؟”

ابتسم عمر بقوه و ردد ” مع انى مش مضطر ابدا انى اوضح و انه ميخصش حد بس انا حر و الشرع محلل اربعه ”

حاولت خديجه اخفاء ضيقها من حديثه و من لمساته لها التى يؤكد بها لاعمامها انها لا تزال زوجته فظل جسدها يرتعش و شعر هو بارتعاشها فحاول انهاء الحديث الغير شيق مع اعمامها و ردد بجمود ” عن اذنكم عشان انا وعدت خديجه اننا نحتفل انها تمت 21 سنه ”

تحرك و هو يقودها و هى تحدث نفسها ” ده عيد ميلادى عدى عليه اسبوع و حتى مقالش كل سنه و انتى طيبه ”

تنهدت بضيق بعد ان دلفت السياره بجواره فنظر لها بتساؤل ” مالك؟”

اجابت بحده ” مش شايف ان مكانش فى داعى للى انت عملته ده؟ كنت قلت الحقيقه و اننا حنطلق و خلاص بما انهم عرفو يعنى بجوازتك التانيه ”

ردد بهدوء اثناء قيادته و هو ينظر للطريق متعمدا عدم النظر لها حتى لا ينكشف امره “فكرت اعمل كده…بس لقيت الشر خارج من عيون عمك جلال،فانا شايف ناجل موضوع الطلاق ده لحد ما اطمن انهم مش حيقدروا يعملولك حاجه”

حاولت اظهار لهفتها فرددت بتصنع” لا معلش مينفعش، امير كده ممكن يضايق و……”

لم تكمل جملتها على اثر دعسه على المكابح بسرعه جعلت جسدها يرتمى للامام بقوه لتستند على مقدمه السياره و يرتد جسدها للخلف بقسوه ناهيك عن صوت المكابح التى افزعتها و عندما حاولت التحدث اوقفها صوته الغاضب و وجهه ذو التعابير المخيفه و ردد بحده و صرامه

” انا مش قلت موضوع الزفت ده يتقفل لحد ما….”

قاطعته مؤكده ” لحد الطلاق اللى انت لسه بتقولى نأجله شويه”

اغلق عيناه فى محاوله لاستجماع قوته المصطنعه و التى تصبح هشه امامها فسحب نفسا عميقا و زفره بضيق و قسوه حتى انتفضت عروقه و عاد للقياده بتمهل و هو يضغط على عجله القياده بقوه و كانه يعتصرها

وصلا لابواب الڤيلا فنزلت خديجه من السياره و صفعت بابها بقوه و دلفت للداخل و استقبلتها والدتها حياه بتساؤل و حيره ” مالك يا بنتى؟حصل حاجه فى المحكمه؟ “